Kategorie: Wszystkie | Prosze piszcie komentarze
RSS
czwartek, 01 lutego 2007

                            Metoda spławikowa

Chyba najczęściej stosowaną metodą przez wędkarzy jest metoda spławikowa. Najważniejsza w tej metodzie jest oczywiście wędka,żyłka,haczyk i co najistotniejsze spławik, który musimy odpowiednio dobrać.
Jeżeli mamy zamiar udać się na połów większych ryb musimy założyć cięższy spławik, natomiast jeżeli planujemy łapać mniejsze ryby należy zamontować spławik lżejszy.
Moment kiedy ryba bierze możemy zauważyć kiedy nasz spławik zacznie się dziwnie zachowywać. Może on pójść gwałtownie pod wodę, przytapiać się lub może być "prowadzony" - czyli przesuwać się po powierzchni wody. Zależy to oczywiście od gatunku ryby jaka interesuje się naszą przynętą.
Kolejną istotną rzeczą jest wcześniej wspomniana wędka która powinna mieć długość od 3,20m do 4,50m. Powinna być wygodna i zarazem lekka.
Kolejną ważna sprawą jest głębokość połowu. Metodą spławikową łowi się od powierzchni wody po samo dno. Jeżeli chcemy aby nasza przynęta była blisko powierzchni wody należy ustawic mały grunt, natomiast jeżeli chcemy aby przynęta znajdowała się blisko dna ustawiamy grunt większy. Należy jednak pamietać, że jeżeli spławik leży na wodzie oznacza to ze ustawiliśmy zbyt wielki grunt i należy go zmniejszyć, lub spławik jest źle obciążony.

                                              Metoda spinningowa

Metoda lubiana i często używana przez wedkarzy. Wymaga dobrego przygotowania zarówno kondycyjnego jak i merytorycznego.
Spining to metoda polegająca przede wszystkim na "kręceniu kołowrotkiem."
Wędka, którą powinno się łowić w tym przypadku powinna być elastyczna i dosyć długa. Istnieje dużo przynęt spiningowych. Woblery, twistery, obrotówki, wahadłówki to jedne z licznych przynęt. Więcej na temat więkoszości tych przynęt przeczytasz w dziale Przynęty.

                                               Metoda gruntowa  

 Jest to metoda zdecydowanie mniej popularna niż metoda spławikowa. Polega ona na umieszczenia przynęty na dnie łowiska.
Na jakość połowu wpływa wiele czynników takich jak: sprzęt, miejsce, głębokość łowienia, oraz oczywiście umiejetności wędkarskie. Wędka powinna mieć długośc ok.3-3,5m i być dostosowana do panujących warunków czyli np.: do wielkości łowionych ryb lub do ciezaru wyrzutu zestawu.
Metodę gruntwą najlepiej wykorzystywać w okolicach trzcin, zarośli, zatoczki. Należy jednak uważać na "zaczepy" o które na dnie większości łowisk nie trudno.

21:04, rybak30
Link Dodaj komentarz »
niedziela, 21 stycznia 2007
Słowniczek wędkarski

B


BEŁO - głęboki dół o spokojnej wodzie w wartkim nurcie potoku. - rodzaj przynęty wędkarskiej, najczęsciej w postaci blaszanej imitacji rybki. Działa na ryby wabiaco tylko wtedy, kiedy jest w uchu.

E


EKOLOGIA - dział przyrodoznawstwa, zajmujacy się badaniem zespołów organizmów żywych oraz ich powiazania z otoczeniem.
EKOSYSTEM - układ biologiczny, obejmujacy żywe organizmy wraz z ich nieożywionym srodowiskiem; przykładem ekosystemem może być jezioro lub staw.
EUTROFIZACJA - proces starzenia się zbiorników wodnych pod wpływem substancji użyzniajacych. Poczatkowo powoduje one rozwój życia w wodzie, następnie jednak staje się ono zbyt bujne, co prowadzi do zamierania i zarastania zbiorników. Proces uznaje się za naturalny lecz w obecnosci człowieka ulega on przyspieszeniu, często zawrotnemu.

G


GLONY - najprostsze rosliny samożywne, jedno-, lub wielokomórkowe, o dużej różnorodnoswci formy i zróżnicowania wielkosci. Do glonów należa mikroskopijne organizmy, unoszace się swobodnie w wodzie jak i kilkunasto a nawet kilkudziesięciocentymetrowe wstężnice, porastajace np. podwodne kamienie.
GŁÓWKA - budowla wodna, prowadzona od brzegu w kierunku srodka dla ochrony brzegu lub odpowiedniego skierowania nurtu.

H


HOL - wędkarskie okreslenie wyciagania z wody ryby zaczepionej na wędce. W najprostszym wypadku polega to na zwykłym uniesieniu zdobyczy w gore, przez podniesienie wędziska.

K


KOŁOWROTEK - element wędki, służacy za podręczny i poręczny magazynek żyłki nawiniętej na szpule , mocowanej najczęsciej w dolnej częsci wędki.

L


LINIA BOCZNA - rzad otworków z boku ciała ryby. Prowadza one do kanalików, w których znajduja się tzw. narządy linii bocznej, czyli swoisty narzad zmysłu, jeden z najwrażliwszych. Za jego pomoca ryba odczuwa najdrobniejsze zmiany cisnienia i temperatury.
LITORAL - inaczej strefa przybrzeżna. Częsć jeziora, w której skupia się większosć organizmów roslinnych i zwierzęcych i gdzie przebiegaja najważniejsze procesy życiowe.

Ł


ŁAWICA - skupisko ryb najczęsciej jednego gatunku, lub częsć dna wyniesiona ponad pobliskie głębie.

M


MIMIKRA - zjawisko ochronnego upodobania się zwierzat do elementów srodowiska lub do innych zwierzat. Wsród ryb jednym z przejawów mimikry jest dostosowanie barwy grzbietu do koloru dna, co utrudnia ich wypatrzenie z góry

P


PELAGIAL - inaczej strefa otwartej wody lub ton albo plosa, główna częsć misy jeziora.
PLANKTON - zespół drobnych organizmów, unoszacych się biernie w wodzie. Dzieli się na plankton roslinny ( fitiplankton ) oraz zwierzęcy ( zooplankton ).
PLOSO - zob. pelagial. Plosem nazywa się też często spokojniejsze i głębsze miejsce rzeki.
PŁAŃ - niezbyt głęboki odcinek potoku, o wodzie względnie spokojnej.
PŁETWA TŁUSZCZOWA - niewielka płetwa występująca u niektórych gatunków ryb ( np. łososiowatych, lipieniowatych, sumikowatych, stynkowatych )umiejscowiona w tylnej częsci grzbietu.
PROFUNDAL - inaczej strefa głębinowa. Przydenna częsć misy jeziornej, znajdujacej się poniżej pelagialu.
PRZYNĘTA - częsć wędki, mająca za zadanie zwabienie ryby i skłonienie jej do wzięcia haczyka do pyszczka.
PRZYPON - końcowy odcinek wędki, za którego posrednictwem haczyk jest przymocowany do głównego odcinka żyłki. Czasami jest to kilkunasto centymetrowy odcinek żyłki cieńszej niż zasadnicza stanowiąca rodzaj bezpiecznika w wypadku zaczepienia haczyka .

S


SPINNING - metoda łowienia, polegajaca na zarzucaniu przynęty na znaczna odległosć, a następnie wprawianiu jej w ruch przez ciagniecie za pomoca kołowrotka. Najczęsciej przynęta spinningowa sa błystki, woblery, twistery.
SPŁAWIK - element wędki mocowany na żyłce wykonany z tworzywa lżejszego od wody, dzięki czemu unosi się na wodzie, utrzymuje przynętę na pożadanej wysokosci oraz swoim zachowaniem sygnalizuje o ruchach przynęty.
SZTUCZNA MUCHA - rodzaj przynęty, imitacja owada w postaci doskonałej lub w innym stadium rozwojowym.
SZYPOT - zob. bystrze.

T


TARŁO - okres godowy u ryb .

W


WĘDZISKO - częsć wędki majaca postać zwężajacego się pręta. Za jego pomoca operuje się żyłka wraz z zamocowanymi na niej elementami spławikiem, haczykiem z przynęta itp.

Z


ZACIĘCIE - energiczny ruch wędki mający na celu wbicie haczyka w pyszczek ryby.
ZĘBY GARDŁOWE - zęby parzyste, charakterystyczne dla ryb spokojnego żeru czyli nie drapieżnych służace do rozcierania pokarmu. Zęby gardłowe większych ryb karpiowatych sa przez wędkarzy uważane za cenne trofeum.
ZWARY - gwałtowne zawirowania wody, kipiele, powstające najczęSciej za przewężeniem nurtu.
16:08, rybak30
Link Komentarze (3) »
czwartek, 04 stycznia 2007
NAJLEPSZE RYBY JAKIE ZLOWILISMY Z KOEGA

18:11, rybak30
Link Komentarze (1) »
Jak powinien byc przygotowany RYBAK

KOSZ
Zbudowany z drewna i blachy. Takie kosze nie posiadają oparcia, bo przeszkadzałoby tylko w łowieniu. Plusem kosza jest to, że można używać go w połączeniu z platformą, co daje prawie idealne stanowisko wędkarskie. Kosz zastąpić może walizkę, czy też torbę, w której zazwyczaj nosimy akcesoria niezbędne do łowienia. Dzięki swojej budowie w koszu można pomieścić wszystko co potrzebne, a co najważniejsze, mamy to zawsze pod ręką. Kosz zbudowany jest z kaset, a kasety podzielone są na szuflady, w których przechowuje się niezbędne przybory. Dół kosza jest aluminiowy co zapobiega dostaniu się wody do jego drewnianych części. Drewno, z którego wykonany jest kosz, jest dodatkowo specjalnie zabezpieczone, co daje nam pewność, że nawet po paru sezonach, kosz będzie cały.

PLATFORMA WĘDKARSKA

Jest to nic innego jak płyta aluminiowa, do której możemy umocować nogi z regulacją ich długości. Taki podest umożliwia wędkarzowi postawienie krzesła bądź kosza na równym terenie. Pochyły brzeg czy duża ilość kamieni nie przeszkadzają w łowieniu. Do platformy wędkarskiej istnieje możliwość dołączenia:

- uchwytów do tyczki, co znacznie ułatwi łowienie
- dodatkowej platformy na wiadra z zanętą
- uchwyt do mocowania siatki.

Na rynku istnieje wiele przeróżnych platform. Istnieją także platformy na kółkach, co znacznie ułatwia ich przenoszenie. Taką platformę można wykonać samemu, jednak jej ciężar będzie znacznie odbiegał od ciężaru kupnej.

KOMBAJN

To nic innego, jak połączenie ze sobą dwóch wymienionych wyżej przedmiotów: kosza i platformy. Kombajn posiada - tak jak platforma - regulowane nogi, jednak ich ilość jest większa, co wpływa na większą stabilność. Kosz w kombajnie umocowany jest na stałe. Kombajn ma jednak większe możliwości. Można do niego doczepić niemal wszystko - od uchwytów na siatkę, uchwytów do wędki, po grzebienie czy też miski, a przy pomocy obręczy, nawet wiadro z zanętą. Chociaż jego cena nie jest mała, to właśnie to siedzisko uchodzi za najbardziej idealne dla zawodników.

Gdy zawodnik ma już na co łowić i na czym siedzieć nie może zapomnieć o innych akcesoriach, bez których start w zawodach jest niemożliwy.

WIADRA

W arsenale zawodnika musi się znaleźć nie jedno, a nawet nie dwa wiadra. Wędkarz wyczynowy posiada przynajmniej 2 wielkości wiader, które mają swoje przeznaczenie:
- wiadro o pojemności 40 l, które służy do mieszania suchych składników zanęty i jej namoczenia
- wiadro o pojemności 17 l, w którym będzie przetrzymywał zanętę podczas trwania zawodów (przypominam, że limit zanęty na zawodach to 17 l).
Niezbędna jest także miska, w której będziemy przetrzymywali jokersa z ziemią i gliną. Zawodnicy jednak potrzebują wiadra również na mieszanie samej ziemi. Niezbędna jest także miska, w której będziemy przetrzymywali jokersa z ziemią i gliną.

SIATKA

Siatka na ryby wyczynowców różni się od siatki zwykłego wędkarza. Siatki zawodnicze zostały specjalnie przystosowane do używania ich w każdych warunkach. Siatki te mają zazwyczaj długość od 3 do 4 m, a średnica obręczy wynosi powyżej 40 cm. Tak długa siatka pozwala na łowienie z wysokiego brzegu i zapewnia złapanym rybom dużo swobody. Oczka takiej siatki są tak małe, że ledwo je widać. Materiał, z jakiego jest wykonana, prawie do zera zmniejsza możliwość uszkodzenie ryby w siatce. Bardzo ważnym elementem w siatkach zawodników jest możliwość odpinania dna, co umożliwia bezproblemowe przesypanie ryb do wagi, a potem wpuszczenie ich do wody. Siatka ta została zaprojektowana nie tylko z myślą o wędkarzu, ale także z myślą o rybie.

PODBIERAK

Podbierak wyczynowy składa się z dwóch elementów: sztycy i kosza. Kij podbieraka różni się od kija zwykłego swą długością. Sięga ona nawet do 6 m. Sztyce do podbieraków wyczynowych są zazwyczaj produkowane z włókna węglowego. Chodzi tu głównie o zachowanie niskiej wagi przy dużej długości (nie można zapomnieć, że na końcu podbieraka znajduje się kosz, który też swoje waży). Podbieraki te mogą być teleskopowe, ale te są powoli zastępowane są nasadowymi. Kosz do podbieraka jest w kształcie koła. Jego średnica waha się między 35 a 45 cm. Wkręca się go na początek sztycy.

SITO

Przyrząd ten służy do przetarcia mokrej już zanęty co powoduje zlikwidowanie w niej grudek i znacznie poprawia jej prace. Istnieją 3 rodzaje sit:
- sita do zanęt drobnych (powierzchniowych) –wielkość oczka ok. 2x2 mm
- sita do zanęt średniej granulacji, wielkość oczka ok. 3x3 mm
- sita do zanęt o grubej granulacji, średnica oczka ok. 4x4, 5x5 mm.



Jeśli myślicie, że to wszystko to jesteście w błędzie. Lista akcesoriów jest długa. Postanowiłem przedstawić Wam jeszcze niezbędne elementy, które odgrywają ważną role podczas łowienia.
Rolki - umożliwiają przemieszczenie wędziska nasadowego do tyłu.
Grzebienie - dzięki nim, wędkarz może zachować porządek na stanowisku i nie musi się obawiać o to, że dodatkowe topy ulegną splątaniu. Expander - jest to wkładka, którą zawodnik wkłada na koniec ostatniego składu wędziska. Zapobiega on dostawaniu się piasku i uniemożliwia obicie ścianek ostatniego elementu wędki.
Tulipan - służy do odłożenia części wędziska, od której odłączyliśmy top.
Kubeczek zanętowy - na rynku istnieje wiele modeli, ale jednak nic nie zastąpi kubeczka wykonanego z włókna węglowego. Kubeczek taki służy do punktowego nęcenia. Dzięki podajnikowi możemy idealnie w punkcie łowienia wsypać do wody zanętę – robaki, czy glinę z ochotką.
Kubeczek na robaki - jest to kolejna nowość, która pojawiła się niedawno. Jest to też rodzaj pojemnika zanętowego, który montuje się na stałe do wędziska. Nakłada się go na przedostatni skład tyczki, co umożliwia bardzo dokładne nęcenie robakami.

Widać arsenał wędkarzy wyczynowych jest nie mały. Cały sprzęt waży kilkadziesiąt kilogramów. Wędkarz musi sobie jakoś ułatwić noszenie tego wszystkiego i zapewnić komfortowe warunki łowienia, a do tego posłużą mu też:
Parasol- ostatnio stał się nieodzowną częścią ekwipunku nie tylko wędkarzy wyczynowych. Chroni wędkarza i jego sprzęt przed deszczem, a w upały przed szkodliwym promieniowaniem.
Pokrowiec na wędki - taką ilość wędek trzeba w jakiś sposób donieść na stanowisko. Najlepszym rozwiązaniem jest włożenie ich do pokrowca. Pokrowce zawodników różnią się od innych głównie wielkością. Do takiego pokrowca można włożyć niesamowitą ilość wędzisk każdego rodzaju i długości.
Pokrowiec na siatkę - siatkę trzeba chronić przed zniszczeniem, dlatego pokrowiec jest najlepszy. Pokrowce na siatki posiadają także dodatkowe komory, w które można wsadzić sito do zanęt.
Tuba na wędki - cena wędzisk wysokiej klasy nie jest niska, ale jak już wędkarz decyduje się na zakup takiego sprzętu, nie może zapomnieć także o jego ochronie. Do tego posłuży mu specjalna tuba, w którą wkłada się wędkę. Jest zrobiona z mocnego materiału, który wytrzyma nawet duże obciążenia. Środek takiej tuby jest wyścielany pianką.
Lodówka turystyczna - służy ona głównie do przechowywania robaków, takich jak: ochotka, ochotka zanętowa, pinka czy białe. Taka lodówka umożliwia zachowanie świeżości przynęty. Stosują ją zazwyczaj zawodnicy, którzy podróżują po całym kraju. Na podstawie własnych obserwacji mogę stwierdzić, że lodówka nie jest używana tylko do przechowywania robaków, ale także do schładzania napojów towarzyszącym zawodom wędkarskim.

Ekwipunek wędkarza jest przeogromny. Nie chcę nikogo zdziwić, ale oczywiście to nie wszystko. Sprzęt wędkarza wyczynowego waży kilkadziesiąt kilogramów, a powierzchnia jaką zajmuje jest niemała.

17:48, rybak30
Link Dodaj komentarz »
poniedziałek, 08 maja 2006
Gdzie łowimy

- Bronszewice  godziny wędkowania= codziennie od świtu do zmroku    wstęp: Trzeba mieć karte i przeszczegac regulaminu

- Marszew godziny wędkowania=  codziennie od świtu do zmroku   wstęp: Trzeba mieć karte i przeszczegac regulaminu

- Brudzewko  godziny wędkowania= codziennie od świtu do zmroku   wstęp: Trzeba mieć karte i przeszczegac regulaminu

- Kowalew  godziny wędkowania= codziennie od świtu do zmroku   wstęp: Trzeba mieć karte i przeszczegac regulaminu

- Skorzęcin   godziny wędkowania=codziennie od świtu do zmroku   wstęp: Trzeba mieć karte i przeszczegac regulaminu

- Taczanów  godziny wędkowania= codziennie od świtu do zmroku   wstęp: Trzeba mieć karte i przeszczegac regulaminu

- Nowe Miasto  godziny wędkowania= codziennie od świtu do zmroku   wstęp: Trzeba mieć karte i przeszczegac regulaminu

- Mamoty  godziny wędkowania= codziennie od świtu do zmroku   wstęp: Trzeba mieć karte i przeszczegac regulaminu

- Kaczemka   godziny wędkowania= codziennie od świtu do zmroku   wstęp: Trzeba mieć karte i przeszczegac regulaminu

15:56, rybak30
Link Komentarze (1) »
                                                REGULAMIN

1.Ryby można brać jak mają swoj wymiar

2.Nie można kąpac sie w stawie.

3.Trzeba miec Karte Wędkarską.

4.Nie można Hałasować.

5.Przez cały rok trzeba mieć opłacony staw.

6.Nie można Śmiecić.

7.Przed przystąpieniem do wędkowania każdy wędkarz zobowiązany jest do ustalenia do kogo należy wybrane przez niego łowisko i czy nie obowiązują na nim dodatkowe ograniczenia

8.Wędkarz zobowiązany jest posiadać przyrząd do wyjmowania haczyków z pyszczków ryb. Ryby z haczyka należy uwalniać z zachowaniem maksymalnej ostrożności

15:56, rybak30
Link Komentarze (2) »

RYBY 

*Szczupak

*Karp

*Dorsz

*Sum

*Węgoż

*Okoń

*Śledż

Karaś

* Amur

*Lin

*Pstrąg

*Brzana

*Sieja

*Jaż

15:55, rybak30
Link Dodaj komentarz »
Sprzęt




Wędzisko

Wędzisko to jeden z najbardziej ważnych elementów wyposażenia wędkarza. Ważne jest odpowiednie dobranie wędziska do własnych potrzeb. Musi ono być wygodne a zarazem funkcjonalne.

Długość - zazwyczaj wędzisko ma długość 2,5-7 m. Wszystko zalezy od metody jaką łowimy. Zdarza się, że wędkarze używają kijów dochodzących do kilkunasto metrowej długości(wędkarsto wyczynowe) oraz mających zaledwie 30 cm (wędkarstwo podlodowe). Dlatego też jednoznacznie nie można zdefiniować długości wędziska, ponieważ jest ono dostosowane do metody połowu.

Materiały -Obecnie wędziska produkuje się z tworzyw sztucznych - najczęściej z włókien szklanych i poliestrowych. Nie stosuje się bardziej wytrzymałych tworzyw ze względu na ich cenę.

Wytrzymałość - To niewątpliwie ważny element. Wytrzymałośc danego wędziska zależy w dużej mierze od jego budowy - długości, materiału z jakiego powstał. W miarę możliwości należy odpowiednio dobierać wędzisko do wielkości obciążenia jakie może nastąpić np. przy holu ryby. Największe obciążenia kija następują podczas holowania zdobyczy oraz podczas wyrzutu zestawu.

Uchwyty (na kołowrotek i rękojeść) - Rękojeść najczęsciej wykonana jest z miękkiego, nie uwierającego w żaden sposób tworzywa lub z naturalnego korka. Nie powinna być ona śliska (zarówno sucha jak i wilgotna). Przy dobieraniu wędziska należy na nią zwrócić szczególną uwagę. Jak już wcześniej wspomniałem musi być stosunkowo wygodna i nie może w żaden sposób przeszkadzać. Wraz z rękojeścią montowany jest uchwyt kołowrotka. Ma on wpływ na stabilność kołowrotka i na łatwość jego zamontowania.

Waga- podobnie jak przy długości nie można jednoznacznie zdefiniowac wagi wędziska. Wszystko zależy od jego(wędziska) długości, materiału z którego została wykonana. Dodatkowo na wagę składa się cały zestaw jaki montujemy przy "kiju". Wędka nie powinna być zbyt lekka ale przy dłuższym wędkaowaniu jej ew. trzymanie nie może sprawiać nam duzych trudności.
                      Żyłka

Żyłka (linka wędkarska), drugi obok haczyka nieodzowny element sprzętu wedkarskiego. Współcześnie używane żyłki wykonane są z tworzywa sztucznego jako włókno monolityczne. Coraz częściej można także spotkać plecionki wykonane z wielu ze sobą splecionych włókien. Charakteryzują się one wysoką wytrzymałością ale są przy tym dość drogie.
Żyłka musi charakteryzować się specjalnymi cechami takimi jak: wytrzymałość na zerwanie przy stosunkowo małej średnicy (grubości), elastycznością i miękkością, małą nasiąkliwością. Nie powinna mieć skłonności do skręcania i plątania się. Duża gładkość i śliskość ma na celu ułatwienie zsuwania się ze szpuli kołowrotka oraz przesuwania przez przelotki.
Duża wytrzymałość ma zepewnić możliwość holowania i wyciągnięcia dużej ryby. Jednak zwiększanie grubości żyłki w celu zwiększenia wytrzymałości zestawu, powoduje, iż żyłka będzie bardziej podatna na działanie wiatru, fali i prądu wody. Elastyczność żyłki powoduje, że nie będzie pękała na węzłach i załamaniach. Sprężystość to także amortyzator gwarantujący, że żyłka nie zerwie się pod wpływem gwałtownych szarpnieć w czasie holu ryby (a także w czasie walki z nie przewidzianym zaczepem).
Bardzo trudno jest spełnić wszystkie pożądane wymagania stawiane dobrej lince wędkarskiej. Zawsze musimy iść na jakiś kompromis dlatego dobierając żyłke musimy się kierować konkretnymi potrzebami, przewidywanym gatunkiem i wielkością łowionej ryby.

Bardzo ważną sprawą jest wiązanie żyłki. Wszelkie węzły to załamania powodujące wyraźne zmniejszenie jej wytrzymałości w tych miejscach. Należy pamiętać aby wiążąc węzły nie zaciskać ich „na siłę”. W miarę używanie „same się zaciągną”. Przy wiązaniu bardzo cienkiej żyłki warto w węzeł wpleść dodatkowo nitkę co zmniejszy możliwość zaciskania węzła zabezpieczając jednocześnie przed jego rozwiązaniem.

Nawijając żyłkę na kołowrotek należy pod „żyłkę właściwą” nawinąć podkład ze starej żyłki lub szpulę wypełnić traśmą samoprzylepną tak aby górna warstwa żyłki po nawinięciu znajdowała się około 1÷2 mm poniżej górnej krawędzi szpuli kołowrotka.

Żyłka po kilku sezonach wędkarskich w znacznym stopniu traci swe pierwotne właściwości i dlatego należy wymienić ją na nową. Przez okres zimowy, gdy nie wędkujemy, żyłkę należy przechowywać luźno nawiniętą, zamkniętą w woreczku foliowym w celu zapewnienia stałej wilgotności.
W czasie sezonu co jakiś czas należy żyłkę przetrzeć wilgotną ściereczką w celu usunięcia odkładającego się na niej osadu z wody. Końcowy odcinek żyłki co jakiś czas należy odciąć gdyż znajdujące się tutaj węzły znacznie ją osłabiają. Wszelkie ślady zatarć, zadrapań i pęknięć na żyłce to potencjalne miejsca w których nastąpi jej zerwanie.

Poniżej sposób łączenia dwóch odcinków żyłki o różnej grubości
węzeł ósemkowy (zaciskowy)

Krzyżujemy dwa odcinki żyłki (np. przypon z żyłką główną).

Przewijamy obie żyłki tworząc pętle.

Przytrzymując pętle przewijamy ją dwu lub trzykrotnie wykonując osemkę. Przekładamy krótsze odcinki przez pętle.

Zaciskamy węzeł i odcinamy niepotrzebny odcinek żyłki.




                                                    Zanęta

Zadaniem zanęty to sprowadzić ryby w obszar wędkowania oraz utrzymać je w nim jak najdłużej. Jeżeli chodzi o ściągnięcie ryb w pobliże naszej wędki, nęcenie dzieli się na długookresowe oraz krótkookresowe.
Długookresowe to takie, w którym przez kilka kolejnych dni, mniej więcej o tej samej porze, wrzucamy zanętę w tym samym miejscu.
Natomiast nęcenie krótkodystansowe, poprzedza bezpośrednio okres wędkowania. Stosowane jest szczególnie wobec ryb nie wymagających długiego czasu na oswajania się z zanętą oraz przy doraźnych wypadach na ryby.
Aby zanęta była skuteczna, musi przede wszystkim charakteryzować się smużeniem, czyli musi wytwarzać rozchodzącą się wolno w wodzie smugę. Smuga ma na celu zwabienie ryb i naprowadzenie ich w pobliże naszego miejsca wędkowania. Pozostałe składniki zanęty muszą ryby skłonić do żerowania w tym miejscu.
W celu spełnienia tych wymagań, zanęta musi składać się z wielu składników o różnych cechach. W sklepach wędkarskich można kupić gotowe zanęty, które są gotowe do użycia bądź też wymagają mało kłopotliwego przygotowania na łowisku (najczęściej wymieszania z piaskiem i wodą). Chcąc jednak przygotować własną zanętę, można wzorować się na poniższych wskazówkach.

Podstawowym składnikiem zanęty jest tarta bułka lub zmielony chleb. Powinny one być (szczególnie bułka) bardzo drobno zmielone. Jako wypełniacz stosuje się grupy piasek lub ziemię. Bardzo dobra jest ziemia pochodząca z kretowin.
Ponadto do zanęty można dodawać: mąkę kukurydzianą, jęczmienną, ziemniaczaną, a także dobra jest kasza manna oraz mączka ryżowa. Te składniki służą głównie jako spoiwa, czyli składniki wiążące wszystko ze sobą.
Jako składniki smużące (wspomniana wcześniej bardzo istotna cecha zanęty) stosowane są mleko w proszku, krew bydlęca, ziemia okrzemkowa, glinka (kaolin), torf, kreda.
Do zanęty można dodać także składniki mające działanie pobudzające apetyt ryb. Należą do nich: płatki owsiane (na leszcza i karpia), siemię lniane (na płocie), otręby pszenne.
Jako składników zapachowych używa się: nasion anyżu i kopru włoskiego (na płoć), wanilii (na karpia), kolendry (na leszcza) a także olejku lawendowego (maskuje zapach dłoni wędkarza). Natomiast cukier puder, mielone biszkopty i herbatniki oraz sól są składnikami smakowymi dodającymi walorów smakowych, urozmaicających przynętę.
Do zanęt można także dodać białe robaki, larwy ochotki, lub posiekane dżdżownice. Tych dodatków używa się w zależności od rodzaju używanej przynęty na którą łowimy. Dżdżownice należy dodawać raczej do zanęt gruntowych.

Przygotowująć własną zanętę, część składników przygotowujemy w domu. Poszczególne składniki spożywcze (tarta bułka, mąki, kaszki) należy ze sobą dokładnie wymieszać. Następnie zwilżamy je równomiernie wodą nadal mieszając tak aby uzyskać jednolitą zwilżoną masę, bez grudek i suchych miejsc. Po ich wymieszaniu dodajemy ziemię jako wypełniacz mieszając całość dokładnie.
Tak przygotowaną zanętę już na łowisku formujemy w dłoniach w kulę i wrzucamy do wody w miejscu, w którym zamierzamy wędkować. Kuli nie należy mocno ugniatać, ponieważ będzie szybko opadała na dno a przecież ma wytwarzać nęcącą smugę. Zanętę podajemy przez kilka dni lub bezpośrednio przed wędkowanie. W czasie wędkowania wrzucając co jakiś czas kulę zanęty staramy się przytrzymać ryby na łowisku i przedłużyć w ten sposób czas ich żerowania. Ilość podawanej zanęty zależy od pory roku, obfitości łowiska, od temperatury wody. Należy uważać, aby nie przekarmiać ryb. Zanęta ma je zwabić i zachęcić do żerowania a nie nakarmić. Ryby nakarmione zanętą nie będą już chciały jeść przynęty a przecież o to głównie nam chodzi.

Powyżej przedstawione składniki są tylko przykładowym ich doborem i przygotowując własne zanęty wskazanym jest jak najdalej idące eksperymentowanie. Niekiedy w rozmowach z wędkarzami dowiadujemy się o przedziwnych składnikach dodawanych do zanęt. Na ile te czy inne będą skutkowały, będzie zależało od wielu czynników i dlatego nie da się sporządzić gotowej „złotej recepty”. Należy jednak pamiętać, aby wrzucając do zbiornika wodnego rożnego rodzaju wykonane przez siebie zanęty, nie zanieczyszczać wody. Zanieczyszczając ją nie tylko ryb nie zwabimy, ale je odstraszymy lub, co jeszcze gorsze, wytrujemy.

                          Haczyk

Haczyk wraz z linką wędkarską jest najważniejszą częścią zestawu wędkarskiego. Te dwa elementy są nieodzowne przy łowieniu ryb na wędke, natomiast pozostałe elementy w najgorszym przypadku można całkowicie pominać.
Haczyk jest to kawałek stalowego drutu o przekroju okrągłym (druciak) lub kwadratowym (kuty) w odpowiedni sposób ukształtowany. Składa się z następujących elementów:

  • ostrze (grot)
  • zadzior zwany niekiedy żądłem,
  • łuk kolankowy,
  • trzonek,
  • łopatka lub oczko (można spotkać także haczyki bezłopatkowe przeznaczone do zakładania przynęt naciąganych na żyłkę.

Wielkość haczyka jest miarą szerokości łuku kolankowego. Czym większy haczyk tym niższy jego numer. Powyżej numeru 1 wielkość haczyka oznacza się w postaci ułamka: 1/0, 2/0 itd.
Łuk kolankowy może przybierać różny kształt. Do najpopularniejszych należą: okrągły (zbliżony do półokręgu) oraz kryształ (łuk przechodząc w trzonek staje się coraz bardziej łagodny). W niektórych typach haczyków można spotkać odgięcie łopatki do tyłu oraz odgięcie zadziora w bok. Ma to na celu zwiększenie zaczepialności haczyka.
W zależności od stosowanej przynęty, dobiera się haczyki z długim lub krótkim trzonkiem. Zaletą długiego trzonka jest łatwość jego wiązania oraz możliwość zakładania przynęt typu dżdżownica. Natomiast haczyki z krótkim trzonkiem służą do zakładania przynęt roślinnych (groch, pszenica, kukurydza) oraz wszelkiego rodzaju ciast.
Łopatka lub oczko zapobiegają zsuwaniu się żyłki z haczyka. Oczko stosuję sie w haczykach większych oraz kotwiczkach (haczykach dwuostrzowy).
Kolor haczyka oraz jego matowość (połyskliwość) dobiera się w zależności od rodzaju przynęty. Zasadniczo nie powinno używać się haczyków błyszczących do przynęt zwierzęcych (wyjątek stanowią białe robaki, które można zakładać na haczyki w kolorze złotym lub srebrnym).
Zadzior zapobiega zsuwaniu sie z haczyka zarówno przynęty jak i złowonej na nią ryby. Przeszkadza on jednak bezpośrednio przy zacinaniu i w zdejmowaniu ryby. W niektórych haczykach nie ma zadzioru lub jego długość jest minimalna.
Przy zakładaniau haczyka należy zwrócić szczególną uwagę na jego ostrość. Tępy haczyk już niejednokrotnie uniemożliwił skuteczne zacięcie (być może to była duuuuża ryba). Dawniej zalecano ostrzenie haczyków na bardzo drobnej osełce. Dzisiaj ze wględu na ich powszechną dostępnąć i niewielką cenę, haczyk najlepiej wymienić i założyć „fabrycznie” nowy który jest ostrzony metodą elektrochemiczną. W celu zapobiegania tępieniu się haczyków, należy je przechowywać oddzielnie, najlepiej w małych, foliowych kopertach lub plastikowych pojemniczkach wyściełanych miękką gąbką.

Wiązanie haczyków

Węzeł owijkowy. Można go stosować go do haczyków z łopatką lub oczkiem. Jest stosunkowo prosty do zawiązania i jednocześnie silny. Po zawiązaniu przed ostatecznym zaciśnięciem węzeł należy równo ułożyć na haczyku i zaciągnąć. Aby układanie węzła było łatwiejsze można żyłkę zwilżyć.

Poniżej pokazany jest węzeł który można wiązać bezwrokowo. Należy zwrócić uwagę aby owijać żyłkę w zawsze w tą samą stronę. Podobnie jak węzeł owijkowy, przed ostatecznym zaciśnięciem należy go dokładnie ułożyć na trzonku haczyka.

15:54, rybak30
Link Dodaj komentarz »
| < Wrzesień 2014 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          
O autorze